กฎหมายเกี่ยวกับแร่

Mineral Law

 

ประเทศไทยมีการกำกับดูแลกิจการแหล่งแร่ โดยอาศัยพระบรมราชโองการของพระเจ้าอยู่หัว หรือคำสั่งของผู้บริหารบ้านเมือง ซึ่งปรากฏหลักฐานในตอนปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา ว่ามีการประกอบกิจการแร่อยู่ในระบบการปกครองท้องที่ และระบบภาษีอากร โดยมีการบังคับบัญชาของเสนาบดี ดังนั้นการดำเนินการเกี่ยวกับแร่จึงต้องอยู่ภายใต้ข้อกำหนดและการบังคับบัญชาของเสนาบดีผู้รับผิดชอบ ต่อมาในช่วงเวลาต้นสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ จึงมีข้อบังคับการอนุญาตทำแร่ การตั้งเจ้าภาษีรับผูกขาดอากรดีบุกซึ่งมีหน้าที่ทำนุบำรุงการขุดแร่ และปรากฏหลักฐานชัดเจนในการกำกับดูแลการทำเหมืองแร่มากขึ้น

พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าให้ตั้งกรมราชโลหกิจและภูมิวิทยา มีอำนาจหน้าที่ และรับผิดชอบในด้านการอำนวยการและปกครองการเหมืองแร่ทั่วไปในพระราชอาณาจักร ปี พ.ศ.2434 (ร.ศ.110) เมื่อมีส่วนราชการผู้รับผิดชอบเกี่ยวกับแร่แล้วก็ได้มีการจัดให้มีพระราชบัญญัติการทำเหมืองแร่ในเวลาต่อมา